
Ο Σταύρος Κόλκας γράφει για την τραγωδία που εκτυλίχθηκε στο κέντρο της Αθήνας, την λαϊκή βία και τις τεράστιες απώλειες που ενδέχεται να υπάρξουν στο προσεχές μέλλον...
Δεν θα πω πως είμαι χαρούμενος με αυτά που είδα σήμερα, αλλά δεν μπορώ να το παίξω θλιμμένος. Ναι, είναι τραγικό να χάνουν τρεις άνθρωποι τη ζωή τους και είναι ένα γεγονός που πρέπει να προβληματίσει όλους μας. Αλλά όχι το βασικό.
Δεν θα είναι μόνο τρεις οι νεκροί εξαιτίας των νέων μέτρων που αποφάσισαν τα λαμόγια και οι τράπεζες για όλους μας. Θα είναι εκατοντάδες, μπορεί να είναι και χιλιάδες. Άγχος, στεναχώρια, στρες, που θα προκύψει αν δεν έχει προκύψει ήδη από την καθημερινότητα που σου επιβάλλουν οι βολεμένοι να έχεις, είναι στοιχεία που θα στείλουν πολύ κόσμο στον…. άλλο κόσμο.
Άρα, εγώ δεν μπορώ να συμψηφίσω τα τρία αθώα θύματα της σημερινής τραγωδίας, με αυτά που έρχονται στο μέλλον, κάτι που έγινε με χυδαία τρόπο για ακόμη μία φορά από τα κεντρικά δελτία ειδήσεων.
Η ηθοποιία για ακόμη μία φορά έγινε εθνικό σπορ και όλοι σχεδόν έκλαιγαν ον κάμερα για τα αθώα θύματα, βάζοντας και λίγο από τη μεγαλειώδη πορεία του εργατικού κινήματος.
Επί της ουσίας, δεν μπορώ να μετρήσω το δράμα κανενός από αυτό που είδα σήμερα, γιατί πιστεύω πως είναι ψεύτικο. Ούτε από κεντρικά δελτία ειδήσεων, ούτε από πολιτικά πρόσωπα. Μόνο οι οικογένειες των θυμάτων στεναχωριούνται πραγματικά, όχι μόνο γιατί έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά γιατί δεν θα μάθουν ποτέ το γιατί.
Για εμένα η Ελλάδα σήμερα φάνηκε να βγαίνει από την καταστολή και την υποστήριξη των μηχανημάτων. Στη προκειμένη περίπτωση, βάλτε όπου μηχανήματα, τους μηχανισμούς του κράτους. Επικοινωνιακούς, παρακρατικούς κτλ.
Είναι ένα πρώτο βήμα για να καταλάβουν οι εξουσιάζοντες, πως το ξύλο πλησιάζει. Και στην ιστορία, δεν υπάρχει κανένα περιστατικό, κανένα γεγονός, που τα κακώς κείμενα δεν άλλαξαν μέσα από τη λαϊκή βία.
Τρίκλιζαν σήμερα όλοι. Χέστηκαν κοινώς, αφού ουσιαστικά είδαν τον κόσμο εξαγριωμένο λίγα μέτρα από τη βουλή. Αν δεν κρατούσαν οι δυνάμεις περιφρούρησης τους, η αστυνομία δηλαδή, το ξύλο θα έπεφτε άφθονο. Ήταν η πρώτη φορά που είδαν το έργο να έρχεται και για αυτό οι δύο αρχηγοί των κομμάτων εξουσίας άρχισαν να φιλιούνται στο στόμα και να βγάζουν κλίμα ενότητας μέσα από το ελληνικό κοινοβούλιο.
Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να απορούν για τις αντιδράσεις του κόσμου. Αλλά ως καλοί ηθοποιοί, μάλλον κάνουν πως αναρωτιούνται.
Ξαφνικά στα μίντια, μπήκαν τα σλόγκαν… γενικού περιεχομένου. «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα», «Στη φυλακή τα λαμόγια» και άλλα διάφορα που απλά τα χρεώνω ως μιντιακά γκελ. Δηλαδή μία απλή επιχείρηση της κάθε εκπομπής να στρέψει το ενδιαφέρον του κοινού σε αυτή.
Πως είναι δυνατόν να ανεχτεί η μάζα μέτρα ακραία για την καθημερινότητά της, την στιγμή που ουδείς από τους κλέφτες πλήρωσε το κόστος της ληστείας; Κανένας δεν μπορεί να σκεφτεί το αυτονόητο;
Ακόμη, δεν έχετε δει τα χειρότερα. Πρόσφατα, έβλεπα το «Κάπιταλισμ», το ντοκιμαντέρ του Μάικλ Μουρ το οποίο αναφέρεται όπως γίνεται κατανοητό στον Καπιταλισμό και την ελεύθερη αγορά.
Ένα από τα γεγονότα που παραθέτει για το πως κινείται ο Καπιταλισμός στην ακραία του μορφή, αυτή δηλαδή που τρέχει στις ΗΠΑ, σε κάνει να βγεις από τα ρούχα σου.
Σε μία πολιτεία των ΗΠΑ, βγήκε ένα πρόγραμμα κυβερνητικό, σύμφωνα με το οποίο πριμοδοτείται η φυλακή ανηλίκων, με μπόνους από την Πολιτεία για κάθε κρατούμενο. Εκεί, είναι ιδιωτικά τα σωφρονιστικά ιδρύματα.
Τι έκανε λοιπόν ο μάγκας ο ιδιοκτήτης; Πλήρωσε με 2,5 εκατ. δολάρια δύο δικαστές, οι οποίοι καταδίκασαν με φυλάκιση… 6,5 χιλιάδες ανήλικους. Η Πολιτεία πριμοδοτούσε, αλλά επειδή ήταν άπληστος έπαιρνε πρωτοβουλία από μόνος του να αυξήσει την ποινή των δραστών. Χωρίς δίκες και μαλακίες.
Μη φανταστείτε ότι τα παιδιά διέπρατταν κάποιο ποινικό αδίκημα. Είχε συνέντευξη μια πιτσιρίκα, που έκανε κάτι μήνες φυλακή, κανονική φυλακή λέμε, επειδή έγραψε κάποια σχόλια για την δασκάλα της στο... Facebook.
Μιλάμε για σήψη στις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία απλά περνάει τον Ατλαντικό και σου έρχεται, όχι γιατί είναι μονόδρομος, αλλά γιατί άλλοι αποφασίζουν για εσένα. Και σίγουρα όχι οι πολιτικοί σου.
Σήμερα σε μία τράπεζα, χάθηκαν τρεις ζωές. Επί της ουσίας όμως, από τις στρατηγικές μίας τράπεζας, μπορεί να χαθούνε εκατοντάδες. Αυτό δεν σημαίνει πως φταίνε οι υπάλληλοί της, αλλά σίγουρα φταίνε οι μέτοχοί της και βέβαια, αυτοί που ορίζουν τους κανόνες λειτουργίας της.
Η πολιτεία, η κυβέρνηση και αυτά τα χεσμένα ανθρωπάκια που είδαμε να τρικλίζουν σήμερα, ζητάνε απ όλους μας να κάνουμε θυσίες, αλλά συνεχίζουν να ζούνε σε γυάλα και να μη κατανοούν τι ακριβώς ζητάνε.
Μόνο ο Παύλος Τσίμας σε κάποια φάση στο δελτίο ειδήσεων που συμμετείχε, γύρισε και είπε πως οι πολιτικοί είναι πολύ χαμηλού επιπέδου, χαμηλότερου από αυτό που επιβάλει η κρισιμότητα της κατάστασης. Νομίζουν πως απευθύνονται σε βόδια και συνεχίζουν να χρησιμοποιούν μία γλώσσα ανεκτή μόνο στα κομματόσκυλα, τα οποία όμως λιγοστεύουν δραματικά για να τους στηρίξουν.
Το σύγχρονο κομματόσκυλο, είναι ο κλασικός τύπος που λέει μόνο ναι σε ότι μαλακία κι αν ακούσει από αυτόν που ενδέχεται να τον βολέψει κάπου. Με αυτόν τον τύπο συναναστρέφεται ο πολιτικός και αυτόν έχει στο μυαλό του ως έναν μέσο όρο πολίτη. Είναι λογικό οι υπόλοιποι, που οι περισσότεροι σαν και εμένα δεν είναι πολιτικά ενεργοί γιατί δεν τους εκφράζει κάτι, να τους ακούνε και να αναρωτιούνται αν οι εξωγήινοι έχουν κατακτήσει την Γη.
Επειδή πολύ η και καλά θλιψη, έγραψα το συγκεκριμένο κείμενο πιστεύοντας πως αυτά που έγιναν σήμερα – πλην του θανάτου των τριών ανθρώπων – είναι μία χαραμάδα αισιοδοξίας για το μέλλον μας.
Μέσα από όλα αυτά, ίσως γίνουμε ξανά άνθρωποι, ακόμη κι αν χρειαστεί να μπει η χαστουκιέρα στη πρίζα και αρχίζει να σπαταλά την ενέργειά της στα αγοράκια και τα κοριτσάκια που νομίζουν πως ο πολιτικός δεν πληρώνει ποτέ το κόστος των πράξεών του.
ΥΓ Οι κολλητοί με κοροϊδεύουν εδώ και χρόνια που δεν έχω αυτοκίνητο. Τώρα με αποθεώνουν λόγω της αύξησης της βενζίνης. Αυτό που ξέρω εγώ, είναι πως πρέπει να περιοριστούμε στις κανονικές μας ανάγκες και όχι σε αυτές που μας επιβάλλουν να έχουμε. Όποιος έχει αυτοκίνητο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, με τη δουλειά του να είναι εκεί, είναι απλά μαζοχιστής. Εγώ συγνώμη, αλλά τέτοιες τάσεις δεν έχω εμφανίσει.
Τα τρία θύματα, δυστυχώς, είναι η αρχή...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)







0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου