Xωρίς Λογική

Πίσω από τα συναισθηματικά «Οττο σε ευχαριστούμε» και «Μπράβο μάγκες» κτλ που πλημμύρισαν τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών εφημερίδων κρύβουμε πάλι την πραγματικότητα η οποία λέει ότι προσεγγίσαμε την περιπέτεια του μουντιάλ με λάθος τρόπο. Δεν αποκλείω να υπάρχουν και άνθρωποι που νοιώθουν ευχαριστημένοι γιατί δεν ξεφτιλιστήκαμε από την Αργεντινή κτλ. Οποιοι νοιώθουν ευχαριστημένοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν την Ελλαδίτσα ως μια θλιβερή Ψαροκώστενα που δεν μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο και που το μόνο που ξέρει είναι να κάθεται πίσω μοιρολατρικά περιμένοντας τη στιγμή που θα πεθάνει. Οσοι νοιώθουν ευχαριστημένοι αδικούν και τους παίκτες της Εθνικής αλλά και το ίδιο το ποδόσφαιρο. Στο ποδόσφαιρο μπορείς να παίζεις όπως ξέρεις αρκεί ο τρόπος που επιλέγεις να σε βολεύει για να κερδίσεις. Εξυπακούεται ότι μια μεγάλη ομάδα πρέπει να παίρνει τα ρίσκα της και να παίζει επιθετικά και μια μικρή ομάδα πρέπει να ξέρει να αμύνεται και να έχει παίκτες που να καταθέτουν πάθος. Όμως κάθε στρατηγική πρέπει να εμπεριέχει την πιθανότητα ενός θετικού αποτελέσματος: η Ελλάδα όπως έπαιξε με την Αργεντινή (με έξι μπακ και τόσο πίσω) δεν είχε την παραμικρή πιθανότητα να φτάσει σε τελικό αποτέλεσμα. Η μία και μοναδική φάση που έκανε, αυτή με το Σαναρά στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου είναι αποτέλεσμα της ικανότητας του ποδοσφαιριστή να μετατρέψει σε τελική προσπάθεια μια μπαλιά που έρχεται από 40 μέτρα: δεν είναι οργανωμένη προσπάθεια. Η Εθνική μας αμύνεται ακόμα κι όταν η ισοπαλία δεν την βολεύει: ουσιαστικά έχει παραιτηθεί από την πιθανότητα να προκριθεί και περιμένει δώρα της μοίρας που δεν ήρθαν ποτέ. Και ευτυχώς λέω εγώ γιατί αν επιβραβεύονταν αυτή η συμπεριφορά το ποδόσφαιρό μας θα πήγαινε κι άλλο πιο πίσω.
Οποιος χαίρεται με τις εμφανίσεις και τα αποτελέσματα ας απαντήσει σε μια απλή απορία: τίμια όμως. Ας πούμε ότι η Εθνική μας ξεκινούσε να πάει στο παγκόσμιο κύπελλο αύριο κι ότι σήμερα ο κ. Οττο Ρεχάγκελ και οι διεθνείς μας έδιναν μια συνέντευξη κι έλεγε ότι στόχος τους είναι να κερδίσουν ένα ματς και να αποκλειστούν από τη Νότιο Κορέα και την Αργεντινή. Αν κάποιος θα ένιωθε ευχαριστημένος και υπερήφανος μπροστά σε μια τέτοια διακύρηξη μπορεί σήμερα να κλαίει γιατί φεύγει ο Ρεχάγκελ να καταριέται όποιον του κάνει κριτική και ό,τι άλλο. Δεν αποκλείω να υπάρχουν και τέτοιοι άνθρωποι γεμάτοι αισθήματα. Και χωρίς καμία λογική, όπως δηλαδή η Εθνική μας στο παγκόσμιο κύπελλο…