Στάθηκαν στο ύψος τους

Κείμενο: Στέλιος Αρτεμάκης
Φωτογραφίες: Γιώργος Βλασσόπουλος
Η εμπορευματοποίηση  και η υπερβολή σηματοδοτεί συνήθως  το τέλος μιας μπάντας ή ενός μουσικού ρεύματος. Το έπαθαν οι progrockers όταν μετά τα supergroups και τις σούπερ περιοδείες με τα globetrotter καμιόνια ανακάλυψαν ότι οι γκόμενες παραμένουν λαϊκά όντα και προτιμούν τις συναυλίες των Led Zeppelin. Μετά ήρθε τα πανκιά να τους δώσουν τη χαριστική βολή.
Το ίδιο συνέβη, ή μάλλον έκαναν στους εαυτούς τους, οι μεταλλαγμένοι κλώνοι των Kraftwerk. Έφτυσαν αίμα για να κάνουν το synthpop από avant-garde mainstream και όταν το κατάφεραν ανακάλυψαν ότι game over. Ελάχιστοι από αυτούς έβγαλαν τη  δεκαετία του 80.

Αυτό, λοιπόν, είναι… το μόνο που ΔΕΝ μπορείς πεις για τους U2. Παρά το σεμνό και ταπεινό τους ξεκίνημα εδώ και είκοσι χρόνια διοργανώνουν τη μία εξτραβαγκάντσα μετά την άλλη ( Zoo TV Tour, PopMart Tour, Vertigo Tour και εσχάτως 360° Tour), έχουν γράψει στα τέτοια τους το μουσικό τύπο (που επίσης τους έχει γράψει στα τέτοια του), έχουν λιμνάσει δισκογραφικά σερβίροντας συνεχώς ξαναζεσταμένο σουφλέ και ένα δυο χιτάκια που κάνουν κατάληψη στα τσαρτ και, όμως παραμένουν  ζωντανοί συναυλιακά, γεμίζοντας τις απανταχού αρένες και ροκάροντας ή έστω συγκινώντας την «Άρτα και τα Γιάννενα» που μαζεύουν σε κάθε live.
Εδώ να μου επιτραπεί  μια παρένθεση, για να πω και του Ιρλανδού το δίκαιο: Οι U2 κάνουν κάτι που εμένα μου φαίνεται τουλάχιστον λογικό για τα μεγέθη του κόσμου που διαχειρίζονται και συμπαθές σε σχέση με την ελιτίστικη συμπεριφορά που δείχνουν άλλες μπάντες. Βάζουν μια τεράστια σκηνή για να μπορεί να βλέπει και το τελευταίο σεκιούριτι που βρίσκεται στις εισόδους του σταδίου και παίζουν για τις 10 – 15 χιλιάδες που βρίσκονται στα πρώτα 80 μέτρα μπροστά τους και έχουν υποστεί τα πάθη του Χριστού – πικνικ στο στάδιο από το πρωί, ηλιοθεραπεία μέχρι εγκαύματος, κλωτσοπατινάδα, κλπ κλπ- για να φτάσουν τόσο κοντά!

Η σκιά των U2, για  να επανέλθω, που βγήκε στη σκηνή  του ΟΑΚΑ κατάφερε και να ροκάρει κατά στιγμές και να συγκινήσει κατά γενική ομολογία. Η φωνή του Μπόνο ήταν το λιγότερο ταλαιπωρημένη, η μπάντα εμφανώς ψιλοβαριεστημένη και οι υποψίες για τεχνολογικό assist στον ήχο (που τουλάχιστον από τα δημοσιογραφικά ήταν μετριότατος) κάτι παραπάνω από υποψίες. Παρόλα αυτά, η αρένα ήταν φίσκα, οι εξέδρες γεμάτες εκτός από μερικά σημεία στα ορεινά των διαζωμάτων, τα ζευγαράκια δεν ξεκόλλησαν ούτε στιγμή, o σκληρός πυρήνας των γιουτουφάν -κατά το ταλιμπάν- με το ευγενές παρουσιαστικό και τη συμπεριφορά συνδεσμίτη χουλιγκάνου έδωσε ρεσιτάλ ερμηνείας με τα Ου Ου Ου Ου και η συγκίνηση περισσή. Μόνο αναπτήρες δεν άναψαν αφού το «στο ένα χέρι την ψηφιακή και στο άλλο το bic» θεωρείται συναυλιακό κατόρθωμα από μόνο του.
Η πατροπαράδοτη  «γ#$@ω και δέρνω» είσοδος του κουαρτέτου της υπερβολής έγινε υπό τους ήχους του Space Oddity και με το ΟΑΚΑ κατάφωτο σαν πανηγύρι. Με μαύρο δερμάτινο μπουφάν μηχανής, κούρεμα που θύμιζε Terminator και τη συνοδεία του Return Of The Stingray Guitar που ανοίγει κάθε σταθμό του 360° Tour, o Bono έκανε αμέσως ένα μίνι γύρο του θριάμβου στο catwalk, για να σβήσουν τα φώτα και να πέσουν τρία νέα και ένα παλιό: Beautiful Day, I Will Follow, Get On Your Boots, Magnificent.

Πρώτη έκπληξη στο  Mysterious Ways που αποκάλυψε την άγνωστη groovy, “put your hands up in the air” πλευρά των U2, πρώτο Ου Ου Ου Ου στο Elevation, πρώτη παγωμάρα στο «δολοφονημένο» Until The End Of The World, πρώτο ιεροκήρυγμα αμέσως μετά, με αναφορά στη δύσκολη χρονιά που περάσαμε με τα οικονομικά μας (δυστυχώς δε βρέθηκε κάποιος να του πει ότι τα καταφέραμε και πληρώσαμε εθνικά το πανάκριβο εισιτήριο), πρώτη ψυχολογική ανάταση όταν μας είπε ότι είμαστε άφραγκοι αλλά ικανοί, πρώτο και τελευταίο καπνογόνο στο Pride (In The Name Of Love) .

Ακολούθησαν In A Little While, ζωντανή σύνδεση με τον διαστημικό σταθμό και μήνυμα από το «Major Tom» αστροναύτη προς τα πλήθη, Miss Sarajevo και βαθυστόχαστα μηνύματα τύπου “How Can I Be You” στο videowall, City OF Blinding Lights με το τελευταίας τεχνολογίας βίντεοwall σε πλήρη έκταση (η στιγμή που ακόμα και οι σκεπτικοί του λόγου μου μετάνιωσαν που δε βρίσκονταν μπροστά μπροστά να χαζέψουν σκηνή αλλά στα χλιδέ δημοσιογραφικά με το μπουφέ και τις τζάμπα μπύρες), Vertigo, I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight, Discotheque (που δεν είδα σε άλλο setlist άρα καταχωρείται σαν το εθνικό μας δωράκι) και Sunday Bloody Sunday με το σχετικό χαμό από τους νοσταλγούς (επίσης του λόγου μου) της πρώτης περιόδου του post punk.

Το διάλλειμα για  σούπερ ακτιβιστικό μήνυμα συμπάθειας προς την Aung San Suu Kyi (βρίσκεται σε κατ’οίκον περιορισμό από τη στρατιωτική χούντα της Βιρμανίας την ώρα που οι ευαισθητοποιημένοι ροκάρουν) ακολούθησε το Walk On (με ένα δακτύλιο φωτιστικών με το σήμα της διεθνούς αμνηστίας στο catwalk), ένα μήνυμα από τον Αιδεσιμότατο Τούτου και το encore με One, Where The Streets Have No Name, Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me, With Or Without You και bonus το Moment of Surrender για το τελευταίο και συγκινητικό ομολογουμένως Ου Ου Ου Ου που έδωσε αυθόρμητα, ειλικρινά και ζεστά η αρένα στους Ιρλανδούς.
Συμπέρασμα; Επειδή το μήνυμα μπορεί να χαθεί στην ειρωνεία, ήταν καλά! Θα μπορούσε να είναι και  καλύτερα αν το «περιεχόμενο» ήταν καλύτερο. Αλλά δεν ξέρω πόσο αυτό είναι  δυνατόν σε ένα show αυτών των διαστάσεων. Δεν ξέρω αν έχει και σημασία. Ακόμα και οι progrockers που έδιναν κονσέρτα υψηλής ακριβείας, τι κατάλαβαν;