Σκυθρωπά πρόσωπα, σκυμμένα κεφάλια και ανήσυχα βλέμματα, γεμάτα άγχος και προβληματισμό. Κάπως έτσι σκιαγραφείται το προφίλ των ανέργων που επισκέπτονται καθημερινά το Κέντρο Προώθησης Απασχόλησης του ΟΑΕΔ στο Γαλάτσι.
Ζωή Κονιτοπούλου
Ανεργοι κάθε ηλικίας, προερχόμενοι από διάφορα κοινωνικά στρώματα, περιμένουν στωικά στη σειρά, για να δουν αν θα είναι η τυχερή τους μέρα. Αν θα ξαναγεννηθεί και για αυτούς η ελπίδα.
Οπως δηλώνουν στο «Εθνος Εργασία», το μέλλον γι’ αυτούς φαντάζει δυσοίωνο και η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας δεν τους επιτρέπει να κάνουν όνειρα, να δουν τα πράγματα υπό το πρίσμα της αισιοδοξίας.
«Είμαι άνεργος επτά μήνες και έχω αρχίσει να σκέφτομαι το ενδεχόμενο να φύγω στο χωριό. Φαίνεται ότι εδώ δεν υπάρχει μέλλον. Τα ποσοστά ανεργίας είναι υψηλά. Κανένας δεν σε προσλαμβάνει στη δουλειά και η οικοδομή έχει πέσει κατακόρυφα. Εχω κάνει αιτήσεις σε διάφορα προγράμματα του ΟΑΕΔ, αλλά έχω την εντύπωση ότι δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα», δηλώνει ο Γιάννης Τόλης, ο οποίος μέχρι πριν από λίγους μήνες εργαζόταν ως οικοδόμος.
«Περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο και να με φωνάξουν»
Ζωή Κονιτοπούλου: 19 χρόνωνΕίμαι άνεργη από το καλοκαίρι, εκτός από τον ΟΑΕΔ, ψάχνω και σε μαγαζιά. Δεν με ενδιαφέρει ποια είναι η δουλειά. Ψάχνω αγγελίες για πωλήτριες, σερβιτόρες και γενικά ό,τι υπάρχει.
Ωστόσο, δεν βρίσκω τίποτα. Περιμένω να χτυπήσει το τηλέφωνο και να με φωνάξουν. Ευτυχώς η κρίση με έκανε πιο φειδωλή στα οικονομικά μου και μέχρι στιγμής ζω με κάποια λεφτά που είχα κρατήσει στην άκρη.
Είναι πολύ άσχημο να θες να δουλέψεις και να μην μπορείς, να μη σε δέχονται, να μη σου δίνουν καν σημασία. Εχω στείλει τόσα βιογραφικά και δεν έχω ειδοποιηθεί ούτε από έναν εργοδότη.
Εχω κάνει αιτήσεις για προγράμματα και περιμένω με αγωνία, μήπως και φανώ τυχερή. Γενικά, είμαι απελπισμένη και βλέπω ότι δεν υπάρχει ελπίδα για κάτι καλύτερο. Ολα οδηγούνται προς το χειρότερο. Αν δεν καταφέρω να βρω δουλειά, θα αρχίσω να σπουδάζω, έτσι ώστε να κάνω κάτι πιο παραγωγικό.
«Οταν έχεις τρία παιδιά»...
Αγγελος Μαναράς, άνεργος εργάτηςΕίμαι άνεργος δυόμισι ολόκληρα χρόνια και δεν βλέπω καμία θετική αλλαγή να έρχεται σε αυτόν τον τόπο. Αντίθετα, πιστεύω ότι σε αυτή τη χώρα δεν θα μείνει τίποτα όρθιο. Η ανεργία έχει εκτιναχθεί στα ύψη και βλέπουμε να υπάρχει μια ιδιαίτερη ανθρωποφαγία. Εχουμε φτάσει σε σημείο να ξεπουλάμε τα πάντα για μια δουλειά. Γι’ αυτή την κατάσταση έχουμε όλοι μερίδιο ευθύνης, τόσο οι πολιτικοί όσο και οι πολίτες. Είναι τουλάχιστον λυπηρό να ζητάς δουλειά και να μη σου δίνουν σημασία, να μην ενδιαφέρονται. Από τον ΟΑΕΔ μέχρι στιγμής δεν έχω βρει αποτέλεσμα και τα προγράμματά του δεν τα εμπιστεύομαι. Θεωρώ πως οι θέσεις είναι «μοιρασμένες» και πάνε σε ημετέρους. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά αυτό πιστεύω. Οταν έχεις τρία παιδιά και μια οικογένεια να ταΐσεις, κάνεις ό,τι χρειάζεται για να τα καταφέρεις. Δυστυχώς εγώ δεν ξέρω τι να πω στα παιδιά μου, τι να τους εξηγήσω και πώς να δικαιολογηθώ.
«Δεν ξέρω τι να κάνω»
Χάλια Φατμίαρ: Ανεργος ΟικοδόμοςΗμουν στο ταμείο ανεργίας μέχρι πριν από λίγες ημέρες, αλλά τώρα τέλος. Εχω κάνει αιτήσεις για κάποια προγράμματα και ψάχνω για μια δουλειά, να βγάλω ένα μεροκάματο να ζήσω την οικογένειά μου. Εχω δύο παιδιά και βλέπω ότι τα πράγματα εδώ δυσκολεύουν. Δεν ξέρω τι να κάνω, είμαι απελπισμένος και συχνά σκέφτομαι το ενδεχόμενο να φύγω στο εξωτερικό, αλλά δεν είναι εύκολο, όταν έχεις παιδιά και γυναίκα. Επτά μήνες άνεργος και ακόμα τίποτα, σιγά σιγά αρχίζω να χάνω τις ελπίδες μου...
Θοδωρής Βγενής
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου